O jakich rzeczach pami\u0119tamy najcz\u0119\u015bciej i najd\u0142u\u017cej? Co siedzi nam w g\u0142owach najmocniej do tego stopnia, \u017ce nawet wiele lat po jakich\u015b wydarzeniach potrafimy rozpami\u0119tywa\u0107 o czym\u015b, jakby wydarzy\u0142o si\u0119 to ledwie wczoraj? O dziwo nie chodzi o przyjemne sprawy, o co\u015b, co wspominamy mi\u0142o i co da\u0142o nam rado\u015b\u0107, bo najmocniej w g\u0142owie siedz\u0105 nam te wspomnienia, kt\u00f3rych najmniej potrzebujemy, kt\u00f3rych nie chcemy i kt\u00f3re sprawiaj\u0105 nam b\u00f3l. Bo przykro\u015bci, smutki, rozpacz, depresje czy b\u0142\u0119dy, jakie kiedykolwiek pope\u0142nili\u015bmy s\u0105 dla nas swoistym pi\u0119tnem, kt\u00f3re mimowolnie ch\u0119tnie wykorzystujemy, by u\u017cala\u0107 si\u0119 nad sob\u0105. Lubimy si\u0119 zadr\u0119cza\u0107 czym\u015b, lubimy popada\u0107 w smutek, mie\u0107 do\u0142y emocjonalne i nastr\u00f3j taki, \u017ce bez kija lepiej jest do nas nie podchodzi\u0107. Dzia\u0142a w tym przypadku nasze ego, kt\u00f3re uwielbia rozczula\u0107 si\u0119 nad sob\u0105 i sprawia\u0107, \u017ce kto\u015b b\u0119dzie chcia\u0142 nas pocieszy\u0107, przytuli\u0107 i powiedzie\u0107 co\u015b mi\u0142ego. Oczywi\u015bcie nie zawsze tak musi by\u0107, ale przewa\u017cnie najsilniej oddzia\u0142uj\u0105 na nas emocje i prze\u017cycia, kt\u00f3re nie s\u0105 ani troch\u0119 dobre, mo\u017ce poza faktem, \u017ce pozwalaj\u0105 nam wyci\u0105ga\u0107 wnioski na przysz\u0142o\u015b\u0107. O ile umiemy to robi\u0107.<\/p>\n
Najcz\u0119\u015bciej jednak nasza przesz\u0142o\u015b\u0107 popada w zapomnienie, staje si\u0119 dla nas wyblak\u0142a i niewyra\u017ana. Najcz\u0119\u015bciej dzieje si\u0119 tak w przypadku dobrych wspomnie\u0144 i nauk, kt\u00f3rych kto\u015b kiedy\u015b nam udziela\u0142. Zapominamy jednak o wielu innych rzeczach, kt\u00f3re nie nale\u017c\u0105 do przesz\u0142o\u015bci dalekiej, a kt\u00f3re cz\u0119sto s\u0105 r\u00f3wnie\u017c elementem przysz\u0142o\u015bci i tera\u017aniejszo\u015bci. Ile razy zdarzy\u0142o si\u0119 nam zapomnie\u0107 o spotkaniu z kim\u015b, o zap\u0142aceniu rachunk\u00f3w na czas, o odebraniu dzieci ze szko\u0142y czy o obejrzeniu ulubionego serialu w telewizji? Ile razy kto\u015b by\u0142 na nas z\u0142y, bo nie wynie\u015bli\u015bmy \u015bmieci, bo zapomnieli\u015bmy o umyciu okien, bo nie dodali\u015bmy do obiadu sk\u0142adnika, kt\u00f3ry by\u0142 dla dania kluczowy? Zapominanie wpisane jest w nasz\u0105 natur\u0119, ale nie dlatego, \u017ce jeste\u015bmy rozkojarzeni, chocia\u017c \u017ar\u00f3de\u0142 rozkojarzenia nie brakuje w dzisiejszych czasach. Zapominamy najcz\u0119\u015bciej o rzeczach ma\u0142o dla nas istotnych, kt\u00f3re nie daj\u0105 nam odpowiednich emocji. Za kilka dni nie b\u0119dziemy pami\u0119ta\u0107 o tym, \u017ce odkurzyli\u015bmy nasze mieszkanie i b\u0119dziemy mieli problem, by przypomnie\u0107 sobie, w kt\u00f3ry dok\u0142adnie dzie\u0144 u\u017cywali\u015bmy ostatnio odkurzacza. Bo nie ma w tej czynno\u015bci \u017cadnych emocji, kt\u00f3re s\u0105 dla nas wa\u017cne. Ale przyk\u0142adowo zdrada, skok w bok, kiedy jeste\u015bmy w sta\u0142ym zwi\u0105zku stanie si\u0119 wspomnieniem, kt\u00f3re nigdy z naszej g\u0142owy nie wyparuje, bo wi\u0105za\u0107 si\u0119 ono b\u0119dzie dla nas z emocjami tak silnymi, \u017ce a\u017c upajaj\u0105cymi, odurzaj\u0105cymi nasz umys\u0142 i nasze cia\u0142o.<\/p>\n
Jak zobrazowa\u0107 sobie zapomnienie? Da si\u0119 to uczyni\u0107? Czy jest jaki\u015b spos\u00f3b, by m\u00f3c wyobrazi\u0107 sobie t\u0119 cz\u0119\u015b\u0107 naszego umys\u0142u, w kt\u00f3rym wszelkie elementy naszej przesz\u0142o\u015bci, tera\u017aniejszo\u015bci i przysz\u0142o\u015bci s\u0105 magazynowane, porzucane przez nasz\u0105 pami\u0119\u0107? Mo\u017ce jest to po prostu wielka pustka, czarna dziura, kt\u00f3ra poch\u0142ania wszystko i nie zostawia po tym \u017cadnego \u015bladu? Mo\u017ce zapomnieniem jest ogromny stw\u00f3r bez ko\u0144czyn, g\u0142owy i tu\u0142owia, kt\u00f3ry sk\u0142ada si\u0119 jedynie z otworu g\u0119bowego i ogromnego brzucha? A mo\u017ce zapomnieniem jest wizja, kt\u00f3r\u0105 przedstawia nam Ewa Lenart w swoim dziele \u201eJezioro zapomnienia\u201d? Mo\u017ce tak w\u0142a\u015bnie wygl\u0105da miejsce sk\u0142adowania naszych zapomnianych spraw, wydarze\u0144 i emocji. Jest to jezioro, kt\u00f3re nie ma dna, kt\u00f3re jest zamglone, ledwo widoczne, zupe\u0142nie jak nasze wspomnienia? Mo\u017ce tak by\u0107 i to bez wzgl\u0119du na prawdziwy pow\u00f3d powstania tego urzekaj\u0105cego i tajemniczego obrazu, kt\u00f3ry pobudza wyobra\u017ani\u0119 i daje nam pole do popisu wzgl\u0119dem interpretacji.<\/p>\n
Zapominanie nie jest niczym z\u0142ym. Jest to element naszego \u017cycia, naszych osobowo\u015bci i naszych mo\u017cliwo\u015bci. Zapomnie\u0107 mo\u017cna o wszystkim, ale najcz\u0119\u015bciej s\u0105 to dobre rzeczy i sprawy, kt\u00f3re s\u0105 wa\u017cne nie tyle dla nas, co dla innych ludzi. Ale nad procesem zapominania nie da si\u0119 zapanowa\u0107, a przynajmniej nie jest to \u0142atwe zadanie. Wa\u017cnym jest, by wspomnienia, kt\u00f3re wracaj\u0105 do nas ka\u017cdego dnia nie sprawia\u0142y, \u017ce tera\u017aniejszo\u015b\u0107 przestanie sprawia\u0107 nam rado\u015b\u0107. Bo przesz\u0142o\u015b\u0107 min\u0119\u0142a, nie ma jej i nie powinno jej by\u0107 w naszym \u017cyciu. Liczy si\u0119 to, co jest teraz.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
O jakich rzeczach pami\u0119tamy najcz\u0119\u015bciej i najd\u0142u\u017cej? Co siedzi nam w g\u0142owach najmocniej do tego stopnia, \u017ce nawet wiele lat po jakich\u015b wydarzeniach potrafimy rozpami\u0119tywa\u0107 o czym\u015b, jakby wydarzy\u0142o si\u0119 to ledwie wczoraj? O dziwo nie chodzi o przyjemne sprawy, o co\u015b, co wspominamy mi\u0142o i co da\u0142o nam rado\u015b\u0107, bo najmocniej w g\u0142owie siedz\u0105 … Czytaj dalej Czym jest zapomnienie?<\/span>