Czas przemija, a \u015bwiat zmienia si\u0119 z tak\u0105 pr\u0119dko\u015bci\u0105, \u017ce wsp\u00f3\u0142czesne spo\u0142ecze\u0144stwa s\u0105 niepor\u00f3wnywalnie bardziej rozwini\u0119te, ni\u017c kilkaset lat temu. Mimo i\u017c up\u0142ywaj\u0105ce dni kojarz\u0105 si\u0119 nam wszystkim z pod\u0105\u017caniem ku naszemu ko\u0144cowi, mimo i\u017c ludzie umieraj\u0105 ka\u017cdego dnia, to nie zmienia to faktu, \u017ce \u015bwiat, kt\u00f3ry nas otacza staje si\u0119 coraz bardziej doskona\u0142y, bardziej przyjazny ludziom, a nasze dzieci i dzieci ich dzieci b\u0119d\u0105 mia\u0142y \u0142atwiejsze \u017cycia, albo \u017cycia pe\u0142ne nowych wspania\u0142o\u015bci i odkry\u0107, kt\u00f3re mog\u0105 zrewolucjonizowa\u0107 wszystko, co obecnie znamy. Wszystko si\u0119 ko\u0144czy i wszystko si\u0119 zaczyna i w kt\u00f3rym\u015b z tych nast\u0119puj\u0105cych po sobie bez przerwy punkt\u00f3w czasu nast\u0119puje pocz\u0105tek nas, jako ludzi oraz koniec. Z tym trzeba si\u0119 pogodzi\u0107, bowiem tak funkcjonuje czas i taki jest \u015bwiat, w kt\u00f3rym przysz\u0142o nam \u017cy\u0107. I zamiast ubolewa\u0107 nad tym, \u017ce nasz koniec zbli\u017ca si\u0119 ku nam bezlito\u015bnie i \u017ce pewnego dnia po prostu zabraknie nas na tym \u015bwiecie, pomy\u015blmy, skupmy si\u0119 na tym, co pozostanie po nas. Zastan\u00f3wmy si\u0119, co zostawimy po sobie dla naszych potomk\u00f3w i dla ludzi, kt\u00f3rzy za kilkadziesi\u0105t lub kilkaset lat b\u0119d\u0105 st\u0105pali po tym samym kawa\u0142ku ziemi, na kt\u00f3rym stoimy obecnie.<\/p>\n
Bo d\u0105\u017cymy ci\u0105gle do zyskania jakich\u015b korzy\u015bci maj\u0105tkowych, powi\u0119kszamy swoj\u0105 w\u0142asno\u015b\u0107, bogacimy si\u0119 i spe\u0142niamy nasze marzenia. Ale nie wszyscy odczuwaj\u0105 potrzeb\u0119 tworzenia czego\u015b, budowania, konstruowania i zostawiania na ziemi \u015bladu po sobie. Trzeba bowiem mie\u0107 w sercu potrzeb\u0119 zaznaczenia swojej obecno\u015bci. Trzeba chcie\u0107 kreowa\u0107 rzeczywisto\u015b\u0107 wok\u00f3\u0142 siebie nie tylko w spos\u00f3b, kt\u00f3ry sprawi nam przyjemno\u015b\u0107, ale r\u00f3wnie\u017c w spos\u00f3b, kt\u00f3ry sprawi przyjemno\u015b\u0107 innym. My\u015blenie o sobie jest dobre i wskazane dla ka\u017cdego, bo tylko my\u015bl\u0105c o sobie mo\u017cemy da\u0107 sobie co\u015b dobrego i u\u0142atwi\u0107 nam \u017cycie. Ale my\u015blenie r\u00f3wnie\u017c o kim\u015b innym, o drugiej osobie lub o innych osobach nie przeszkadza egoizmowi w niczym. Wr\u0119cz przeciwnie \u2013 pomagaj\u0105c komu\u015b, daj\u0105c innym ludziom co\u015b od siebie mo\u017cna tak\u017ce czerpa\u0107 korzy\u015b\u0107 i spe\u0142nia\u0107 swoje marzenia. Przyk\u0142adem takiego dzia\u0142ania s\u0105 dzie\u0142a sztuki, kt\u00f3re powstaj\u0105 z r\u0105k artyst\u00f3w r\u00f3\u017cnych. Dzie\u0142a sztuki, kt\u00f3re s\u0105 jedn\u0105 z najpopularniejszych form zostawiania \u015bladu po ludziach na \u015bwiecie. Wszak obrazy, ksi\u0105\u017cki czy p\u0142yty muzyczne s\u0105 ponadczasowe, staj\u0105 si\u0119 dziedzictwem naszych dzieci i ludzi, kt\u00f3rzy \u017cy\u0107 b\u0119d\u0105 setki lat po nas. Ile\u017c dzie\u0142 sztuki, kt\u00f3re obecnie uznawane s\u0105 za wybitne produkty czyjej\u015b tw\u00f3rczo\u015bci pochodzi w\u0142a\u015bnie sprzed kilkuset lub kilku tysi\u0119cy lat?<\/p>\n
Arty\u015bci poza ch\u0119ci\u0105 zarobienia pieni\u0119dzy na utrzymanie oraz poza ch\u0119ci\u0105 poruszenia umys\u0142\u00f3w innych ludzi staraj\u0105 si\u0119 za spraw\u0105 swojej tw\u00f3rczo\u015bci zosta\u0107 zapami\u0119tanymi na d\u0142ugi czas. Zostawiaj\u0105 po sobie \u015blad, kt\u00f3ry nie zginie prawdopodobnie przez wieki, a mo\u017ce za kilka tysi\u0119cy lat zostanie nawet odkryty przez inn\u0105 cywilizacj\u0119, kt\u00f3ra wykopie go z piasku i uzna za arcydzie\u0142o pokroju Homera. Nigdy nie wiadomo, jak to, co powstaje obecnie wp\u0142ynie na kszta\u0142t przysz\u0142o\u015bci. R\u00f3wnie dobrze wi\u0119kszo\u015b\u0107 ze wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie powstaj\u0105cych dzie\u0142 sztuki przepadnie na zawsze pod wp\u0142ywem czasu, no\u015bniki danych ulegn\u0105 zniszczeniu, p\u0142\u00f3tna zostan\u0105 zjedzone przez gryzonie, a ksi\u0105\u017cki spr\u00f3chniej\u0105 i rozsypi\u0105 si\u0119 na miliardy kawa\u0142k\u00f3w. Mo\u017ce by\u0107 tak, \u017ce nic po wsp\u00f3\u0142czesnych artystach nie przetrwa pr\u00f3by czasu i zmienno\u015bci \u015bwiata. Ale mo\u017ce by\u0107 te\u017c odwrotnie. Najwa\u017cniejsze jest to, \u017ce wsp\u00f3\u0142cze\u015bni ludzie maj\u0105 mo\u017cliwo\u015b\u0107 zostawienia po sobie czego\u015b warto\u015bciowego. Architekci i ogrodnicy r\u00f3wnie\u017c s\u0105 artystami, bowiem tworz\u0105 pi\u0119kne budowle i planuj\u0105 powstawanie wspania\u0142ych ogrod\u00f3w, co dla nich jest ich w\u0142a\u015bnie \u015bladem, kt\u00f3ry ma przypomina\u0107 potomnym o ich obecno\u015b\u0107 w tym \u015bwiecie przesz\u0142o\u015bci.<\/p>\n
Wszystko, co pojawia si\u0119 w naszej rzeczywisto\u015bci i co przychodzi nam dostrzega\u0107 w ci\u0105gu ka\u017cdego naszego dnia powinni\u015bmy w mniejszym lub wi\u0119kszym stopniu szanowa\u0107. Nie musimy wychwala\u0107 pod niebiosa wszystkich dzie\u0142 sztuki, jakie uda si\u0119 nam pozna\u0107, nie musimy bezkrytycznie podchodzi\u0107 do rzeczy, kt\u00f3re powstaj\u0105 w naszych miastach \u2013 wystarczy, \u017ce podejdziemy do ka\u017cdego przejawu tw\u00f3rczo\u015bci drugiego cz\u0142owieka z odrobin\u0105 szacunku. Bo to, co dla nas mo\u017ce by\u0107 bezwarto\u015bciowe i niegodne istnienia na \u015bwiecie, co\u015b co mo\u017ce wydawa\u0107 si\u0119 nam \u015bmieciem, dla kogo\u015b innego jawi\u0107 si\u0119 b\u0119dzie, jako jedyny spos\u00f3b na zaznaczenie swojej obecno\u015bci w czasie i przestrzeni. Nie wszystkie dzie\u0142a sztuki s\u0105 pi\u0119kne i nie wszystkie do nas docieraj\u0105 ze swoim przekazem. Nie wszystkie obrazy, ksi\u0105\u017cki, fotografie czy rze\u017aby musz\u0105 nas porywa\u0107 i rewolucjonizowa\u0107 nasze \u017cycie, ale ka\u017cda z tych form ekspresji drugiego cz\u0142owieka zas\u0142uguje na szacunek z naszej strony. Bowiem kto\u015b odwa\u017cy\u0142 si\u0119 wyj\u015b\u0107 ze swoj\u0105 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 z cienia, pokaza\u0107 innym, \u017ce potrafi tworzy\u0107 i \u017ce ma talent, a do tego, chce \u017ceby po tym talencie poznawano go na \u015bwiecie. I za samo to pragnienie zostawienia po sobie jakiego\u015b \u015bladu nale\u017cy si\u0119 takiej osobie szacunek innych ludzi. Tym bardziej tych, kt\u00f3rzy niczego w swoim \u017cyciu nie dokonali, a o kt\u00f3rych \u015bwiat zapomni bardzo szybko, bo nie odwa\u017cyli si\u0119 wyj\u015b\u0107 przed szereg, w kt\u00f3rym stoj\u0105.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Czas przemija, a \u015bwiat zmienia si\u0119 z tak\u0105 pr\u0119dko\u015bci\u0105, \u017ce wsp\u00f3\u0142czesne spo\u0142ecze\u0144stwa s\u0105 niepor\u00f3wnywalnie bardziej rozwini\u0119te, ni\u017c kilkaset lat temu. Mimo i\u017c up\u0142ywaj\u0105ce dni kojarz\u0105 si\u0119 nam wszystkim z pod\u0105\u017caniem ku naszemu ko\u0144cowi, mimo i\u017c ludzie umieraj\u0105 ka\u017cdego dnia, to nie zmienia to faktu, \u017ce \u015bwiat, kt\u00f3ry nas otacza staje si\u0119 coraz bardziej doskona\u0142y, bardziej … Czytaj dalej \u015alad naszej obecno\u015bci<\/span>